Dari segi sejarah, wanita yang sudah berkahwin dalam kebanyakan budaya mempunyai sangat sedikit hak mereka sendiri, kerana mereka, bersama anak-anak keluarga, dianggap sebagai hak milik suami; oleh itu, mereka tidak boleh memiliki atau mewarisi harta, atau mewakili diri mereka secara sah (lihat, sebagai contoh, perlindungan). Di Eropah, Amerika Syarikat dan tempat lain di dunia maju, perkahwinan telah mengalami perubahan undang-undang secara beransur-ansur dari akhir abad ke-19 dan sepanjang abad ke-21 bertujuan untuk meningkatkan hak wanita.

Perubahan ini termasuk memberi suami identiti undang-undang yang berasingan, menghapuskan hak suami untuk mendisiplinkan isteri mereka secara fizikal, memberikan hak harta kepada isteri, meliberalisasikan undang-undang perceraian, memberikan isteri hak reproduktif mereka sendiri, dan memerlukan persetujuan wanita apabila hubungan seksual berlaku. Perubahan ini kebanyakannya berlaku di negara-negara barat. Pada abad ke-21, kontroversi berterusan mengenai status undang-undang wanita berkahwin, penerimaan undang-undang atau kelonggaran berhubung keganasan perkahwinan (terutamanya serangan seksual), adat perkahwinan tradisional seperti mas kahwin dan mas kahwin, perkahwinan paksa, umur perkahwinan dan penjenayah kelakuan suka sama suka seperti seks pranikah dan luar nikah.

Perkahwinan, juga dipanggil perkahwinan atau perkahwinan, adalah kesatuan yang diiktiraf secara sosial atau ritual antara pasangan yang menetapkan hak dan kewajipan antara mereka, antara mereka dan anak-anak mereka, dan antara mereka dan mertua mereka. Takrif perkahwinan berbeza-beza mengikut budaya yang berbeza, tetapi ia adalah institusi yang mengiktiraf hubungan interpersonal, biasanya seksual. Dalam sesetengah budaya, perkahwinan disyorkan atau dianggap wajib sebelum terlibat dalam sebarang aktiviti seksual. Jika ditakrifkan secara meluas, perkahwinan dianggap sebagai budaya universal.

Individu boleh berkahwin atas pelbagai sebab, termasuk tujuan undang-undang, sosial, seksual, emosi, kewangan, rohani dan agama. Siapa yang mereka kahwini boleh dipengaruhi oleh peraturan sumbang mahram yang ditentukan secara sosial, peraturan perkahwinan preskriptif, pilihan ibu bapa dan keinginan individu. Di beberapa tempat di dunia, perkahwinan yang diatur, perkahwinan kanak-kanak, poligami dan kadang-kadang perkahwinan paksa boleh diamalkan sebagai tradisi budaya. Sebaliknya, amalan sedemikian boleh diharamkan dan dihukum di beberapa bahagian dunia kerana mengambil berat terhadap hak wanita dan kerana undang-undang antarabangsa. Di bahagian yang maju di dunia, terdapat kecenderungan umum untuk memastikan hak yang sama dalam perkahwinan bagi wanita dan mengiktiraf secara sah perkahwinan pasangan antara agama atau antara kaum dan pasangan sejenis. Aliran ini bertepatan dengan pergerakan hak asasi manusia yang lebih luas.

Walaupun undang-undang dan konvensyen antarabangsa mengiktiraf keperluan untuk persetujuan untuk berkahwin - iaitu orang tidak boleh dipaksa untuk berkahwin di luar kehendak mereka - hak untuk bercerai tidak diiktiraf; oleh itu, memasuki perkahwinan di luar kehendak mereka (jika orang itu telah bersetuju dengannya) tidak dianggap sebagai pelanggaran hak asasi manusia, menyerahkan isu perceraian kepada budi bicara masing-masing negara. Mahkamah Hak Asasi Manusia Eropah telah berulang kali memutuskan bahawa di bawah Konvensyen Eropah mengenai Hak Asasi Manusia tidak ada hak untuk memfailkan perceraian, mahupun hak untuk mendapatkan perceraian jika diminta; pada 2017, mahkamah memutuskan dalam Babiarz lwn Poland bahawa Poland mempunyai hak untuk menolak perceraian kerana alasan untuk bercerai tidak dipenuhi, walaupun perkahwinan berkenaan diiktiraf sebagai perkahwinan oleh kedua-dua mahkamah Poland dan ECtHR. fiksyen undang-undang yang melibatkan perceraian jangka panjang di mana lelaki itu tinggal bersama wanita lain dengannya dia mempunyai anak berusia 11 tahun.