Een bruiloft is een ceremonie waarbij twee mensen in het huwelijk zijn verenigd. Huwelijkstradities en -gewoonten variëren sterk tussen culturen, etnische groepen, religies, landen en sociale klassen. De meeste huwelijksceremonies omvatten een uitwisseling van huwelijksgeloften door het paar, presentatie van een geschenk (offer, ring (en), symbolisch item, bloemen, geld) en een openbare proclamatie van het huwelijk door een gezagsdrager. Speciale trouwkleding wordt vaak gedragen en de ceremonie wordt soms gevolgd door een huwelijksreceptie. Muziek, poëzie, gebeden of voordrachten uit religieuze teksten of literatuur worden ook vaak in de ceremonie verwerkt.

Sommige culturen hebben de traditionele westerse gewoonte van de witte bruiloft overgenomen, waarbij een bruid een witte trouwjurk en sluier draagt. Deze traditie werd gepopulariseerd door het huwelijk van koningin Victoria. Sommigen zeggen dat Victoria’s keuze voor een witte jurk misschien gewoon een teken van extravagantie was, maar ook beïnvloed kan zijn door de waarden die ze had en die seksuele zuiverheid benadrukte. Binnen de moderne ‘witte bruiloft’-traditie zijn een witte jurk en sluier ongebruikelijke keuzes voor het tweede of volgende huwelijk van een vrouw.

Het gebruik van een trouwring maakt al lang deel uit van religieuze bruiloften in Europa en Amerika, maar de oorsprong van de traditie is onduidelijk. Een mogelijkheid is het Romeinse geloof in de Vena amoris, waarvan werd aangenomen dat het een bloedvat was dat van de vierde vinger (ringvinger) rechtstreeks naar het hart liep. Dus toen een paar ringen aan deze vinger droeg, waren hun harten verbonden. Historicus Vicki Howard wijst erop dat het geloof in de ‘oude’ kwaliteit van de praktijk hoogstwaarschijnlijk een moderne uitvinding is. “Dubbele ring”-ceremonies zijn ook een moderne praktijk, de trouwring van een bruidegom verschijnt pas in het begin van de 20e eeuw in de Verenigde Staten.

De huwelijksceremonie wordt vaak gevolgd door een huwelijksreceptie of een huwelijksontbijt, waarbij de rituelen toespraken kunnen omvatten van de bruidegom, de getuige, de vader van de bruid en mogelijk de bruid, de eerste dans van het pasgetrouwde stel als koppel, en het aansnijden van een elegante bruidstaart.

Muziek die op westerse bruiloften wordt gespeeld, omvat een processielied om door het gangpad te lopen (bijvoorbeeld: huwelijksmars) voor of na de huwelijksdienst. Een voorbeeld van een dergelijk gebruik wordt vermeld in het huwelijk van Nora Robinson en Alexander Kirkman Finlay in 1878. Relevante muziek omvat:

• Verschillende werken voor trompet en orgel, waarvan de bekendste misschien wel de Prince of Denmark’s March van Jeremiah Clarke als processie zijn, de “Trumpet Tune” van Henry Purcell en de “Trumpet Voluntary” van John Stanley als recessies.
  Selecties door George Frideric Handel, misschien wel het meest in het bijzonder de “Air” uit zijn Water Music als processie en de “Alla Hornpipe” als recessief.
• Het “Bruidskoor” uit Lohengrin van Richard Wagner, vaak gebruikt als processie en algemeen bekend als “Here Comes the Bride”. Richard Wagner zou antisemitisch zijn geweest en als gevolg daarvan wordt het bruidskoor vaak niet gebruikt op joodse bruiloften.
• De Canon in D van Johann Pachelbel is een alternatieve processie.
• De “Wedding March” uit de toneelmuziek van Felix Mendelssohn voor het toneelstuk van Shakespeare, A Midsummer Night’s Dream, gebruikt als een recessie.
• De “Toccata” uit Charles-Marie Widor’s Symfonie voor orgel nr. 5, gebruikt als een recessie.
• Segmenten van de Ode aan de Vreugde, het vierde deel van de Negende symfonie van Ludwig van Beethoven.
• Andere alternatieve overwegingen zijn verschillende hedendaagse melodieën zoals One Love van Bob Marley, die vaak wordt uitgevoerd door een steeldrumband.